Morgen heb ik een klein feestje. Eens in de zoveel tijd komen een stel vriendinnen en ik bij elkaar om hapjes te eten en te kletsen. Iedereen neemt wat mee. Een soort van Amerikaanse fuif dus. Deze keer besloten we het letterlijk te nemen: dus nu neemt iedereen iets Amerikaans* mee.

Ik vond online het recept voor Las Vegas Appeltaart, en raakte geïntrigeerd omdat er in de taart 2 Marsen en 2 Snickers moeten (ja, u leest het goed!). Dus stond ik vanavond druk te kneden, snijden, snoepen en bakken. Dit is het eindresultaat. Als ie net zo lekker smaakt als ie er uit ziet, dan blijft er misschien niets meer over voor mijn visite die zaterdag komt .

*Eigenlijk bestaan die niet, want Amerika is een mengelmoes van allerlei volken en dus ook een mengelmoes van recepten.

Met het overgangsbewijs van havo 3 / havo 4, mocht ik naar het mbo. De “SPW”- niveau 4 haalde ik op mijn sloffen. Met opdrachten en stages harkte ik de punten voor mijn modules bij elkaar en kreeg ik mijn diploma.
En morgen ga ik voor het eerst in mijn leven een schoolexamen afleggen.

Het kriebelt wat onwennig. Ik vind het leuk-spannend en vervelend-spannend tegelijk. Voor mijn gevoel blijft er niet veel van de theorie hangen en weet ik datgene-waarvan-ik-zeker-ben-dat-ze-gaan-vragen niet.

Feit: 55 punten is genoeg om te slagen. Ik hoor het mijn moeder nog zeggen, bij elk proefwerk weer: “Je kunt niet meer doen dan je best!”. En het is waar.
Dus ik studeer me nog even te pletter tot 21:00 uur, en ga dan mijn bedje opzoeken. Dat wat ik van de stof niet nogmaals heb kunnen lezen, dwarrelt vast nog wel ergens in mijn hoofd…
En morgen probeer ik vooral te genieten van het feit dat ik examen mag doen. Voor de allereerste keer.

In de afgelopen maanden heb ik mezelf regelmatig horen vloeken en tieren omdat ik mijn sleutels niet snel genoeg kon vinden (uiteraard heb ik op zo’n moment áltijd haast).
Gisteren keek ik The Big Bang Theory. De heren Sheldon en Leonard hebben een simpele oplossing voor mijn probleem: een schoteltje waar de sleutels in worden gestopt. Simpel en geniaal!

En dus heb ik nu ook een kek schoteltje voor mijn sleutels! Moet ik niet vergeten om ze daar dan in te doen en in mijn tas te laten zitten…

Tja, daar zat ik dan tegenover mijn portfoliobegeleidster M. Ik was stil van hetgeen ze me zojuist vertelde. Even daarvoor had ze me gevraagd wat ik precies wilde bereiken. Ik vertelde dat ik handvaten wilde leren om te schrijven: hoe schrijf ik een bepaalde doelgroep aan? Hoe sta ik een bepaalde doelgroep te woord. M vroeg of me of ik me wel had gerealiseerd dat deze opleiding vooral op management gericht is en eigenlijk niet op het schrijven an sich. Ze proefde wel aan mij dat dxe1t nou juist hetgene was wat mij zo trok.
Even schoot het door mijn hoofd: "Hoe kan ik dat nou niet gezien hebben op de website van NCOI?! Waarom viel mij dat niet op?". Ik kwam tot de conclusie dat ik vooraf niet goed wist wat ik moest verwachten. Toevallig sprak ik er laatst met een medestudent over. We vroegen ons beiden af wanneer het praktijkgedeelte zou beginnen en we daadwerkelijk stukken zouden gaan schrijven. Nu blijkt dat dit niet echt voorkomt in de opleiding die ik onlangs heb opgepakt.

Het gesprek dat ik vanmiddag had met collega B van de afdeling Communicatie, bevestigde mijn vermoeden: ik heb de verkeerde opleiding gekozen.
Morgen bel ik met het NCOI en vertel ik hen dat ik stop met deze opleiding en ga ik op zoek naar een andere uitdagende opleiding. Wat de gevolgen zijn voor de modules die ik nu volg weet ik niet. Dat hoop ik morgen te horen.

Het bang zijn om een verkeerde keuze te maken qua opleiding, was altijd hetgeen mij tegen hield om weer te gaan studeren.
En weet je? Ik ben helemaal niet zo van slag als ik dacht dat ik zou zijn. Eigenlijk ben ik opgelucht. Opgelucht omdat ik weer adem kan halen en nu weet dat het echt niet erg is om de verkeerde keuze te maken. En dxe1t is me het meeste waard!

Herman is nu een paar dagen bij mij geweest en gaat vandaag uit logeren. OpperHerman is verdeeld in 5 porties. OpperHerman krijgt morgen allemaal lekkere dingen te eten als noten en appels. De andere vier MiniHermannetjes krijgen vandaag een ander onderkomen .

Herman is nu een paar dagen bij mij geweest en gaat vandaag uit logeren. OpperHerman is verdeeld in 5 porties. OpperHerman krijgt morgen allemaal lekkere dingen te eten als noten en appels. De andere vier MiniHermannetjes krijgen vandaag een ander onderkomen .

R. was zo galant om met me mee naar huis te fietsen. Bij de poort van de brandgang kletsten we nog wat na.
Ergens in de verte zag ik een donkere figuur op ons afkomen. Hij trok mijn aandacht omdat hij de bellen van de gestalde fietsen uitprobeerde. De man kwam onze kant op. Onder zijn arm droeg hij de voet van een parasol. “Euh, sorry, mag ik wat vragen?”, vroeg hij. De man was onder invloed van de nodige drankjes. Ik keek hem in zijn ogen en kon hem niet goed peilen. Ik greep mijn fiets wat steviger beet. “Weten jullie hier een café in de buurt? Ik heb daar net deze parasolvoet gejat en dat vind ik best lullig… Dus nu wil ik ‘m terugbrengen.” R. en ik keken elkaar aan en ik besloot de man te vertellen waar het dichtstbijzijnde café was: “Hier naar links, en dan zit rechts op de hoek een café. Het is tegenover de cafetaria.” De man bedankt ons en hij verdwijnt om de hoek.
R. wees naar de gele pop die langs de weg staat. Hij staat er om automobilisten te attenderen op het feit dat er kinderen spelen en dat ze hun snelheid aan moeten passen. R. heeft een aversie tegen de pop. “Waarom?”, vroeg ik. Hij legde uit dat de pop een initiatief is van zijn werkgever. “En hij heet Victor Veilig!”. Geen idee of het door de rosé kwam die ik vanavond heb gedronken, maar ik schaterde het uit. Aan de overkant van de straat keek een dame van drie hoog naar beneden uit het raam. Ze zag dat het goed was en toog weer richting haar bank.
Ik snikte nog wat na, toen de Parasolvoetman weer ten tonele verscheen. “Bedankt hè. Maar euh… Ik euh… ben mijn auto kwijt. Hebben jullie misschien een rode Fiat Punto gezien? Ik ben alleen in deze straat geweest.” “Ik heb niets gezien,” zei ik. R. viel me bij: “En je kwam net van de andere kant aanlopen hè?” R. wees naar de richting van de gestalde fietsen. Parasolman reageerde een beetje geïrriteerd: “Ja maar ik kom net dáár vandaan!” Hij wees in de richting van de kroeg. Ik vertrouwde hem nog steeds niet en besloot hem vooral niet kwaad te maken: “We hebben echt geen rode Fiat gezien joh, sorry.” “Oh… Dan zoek ik nog even verder. Als ik ‘m niet kan vinden, kom ik weer bij jullie terug ja?” “Ja, is prima… Geen probleem!”
De man liep verder.
Ik had een naar onderbuikgevoel en wilde naar binnen voor de man terugkwam. Victor Veilig zou in deze situatie geen uitkomst bieden. Snel opende ik de poort, zette mijn fiets in de brandgang en zwaaide R. uit. Opgelucht liep ik naar huis. Veilig.

Herman is nu 2 dagen oud. Hij wil nog niet echt groeien. Zou hij nog een beetje moeten wennen aan zijn nieuwe logeeradres?

Met trots stel ik mijn nieuwe gezinslid aan jullie voor: Herman!

Herman is nu 1 dag oud. Ik ga hem dadelijk in een fijne logeerkom stoppen en dan mag ie uitrusten onder een theedoek…